Zapowiedzi

W serii Biblioteka Europejska

opracowanie R. Kuliniak, D. Leszczyna, M. Pandura, Ł. Ratajczak

Korespondencja Izydory Dąmbskiej z Romanem Witoldem Ingardenem

Korespondencja pomiędzy Izydorą Dąmbską a Romanem Ingardenem, obejmuje 180 listów. Rozpoczyna się ona przed II wojną i trwa do końca lat sześćdziesiątych ubiegłego wieku. Odsłania w znacznej części kuluary przedwojenne lwowskiej szkoły filozoficznej Kazimierza Twardowskiego, z którą zarówno Dąmbska, jak i Ingarden byli związani. Ukazuje, jak rozwijał się polski ruch filozoficzny we Lwowie. Dotyczy w znacznej części wspólnych prac Dąmbskiej i Ingardena w Polskim Towarzystwie Filozoficznym, a także w redakcji Ruchu Filozoficznego i Studia Philosophica.

opracowanie R. Kuliniak, D. Leszczyna, M. Pandura, Ł. Ratajczak

Korespondencja Romana Witolda Ingardena.
Z dziejów „Studia Philosophica. Commentarii Societatis Philosophicae Polonorum

Korespondencja dotyczy powołania oraz powojennej reaktywacji i funkcjonowania jedynego polskiego obcojęzycznego czasopisma filozoficznego, pod tytułem Studia Philosophica. Commentarii Societatis Philosophicae Polonorum. Inicjatorem i pomysłodawcą czasopisma był Kazimierz Twardowski, a sam projekt de facto realizowali, przez wiele lat Roman Ingarden we współpracy z Kazimierzem Ajdukiewiczem i innymi filozofami z kręgów filozofii lwowskiej. Publikacja powstawała w oparciu o niepublikowane dotąd materiały archiwalne. Jej podstawę stanowi zachowana korespondencja Ingardena z różnymi naukowcami-filozofami polskimi z lat 1945-1957. We wstępie, autorzy opracowania, opisują mało znane dzieje czasopisma, od jego lwowskich początków aż po dramatyczny koniec w roku 1952 spowodowany brutalnym atakiem komunistycznych funkcjonariuszy.

Dotychczas wydawca opublikował następujące tomy korespondencji polskich filozofów: Korespondencja między Romanem Witoldem Ingardenem i Kazimierzem Twardowskim (2016), Korespondencja Wincentego Lutosławskiego z Kazimierzem Twardowskim (2017), Korespondencja Władysława Weryhy z Kazimierzem Twardowskim (2017). W przygotowaniu, oprócz niniejszego tomu, znajduje się: Korespondencja Izydory Dąmbskiej z Romanem Ingardenem.

W serii Ad Fontes

Św. Tomasz z Akwinu

Komentarz do “O duszy” Arystotelesa

Komentarz do “O duszy” Arystotelesa napisał Tomasz podczas swego pobytu w Rzymie, w latach 1267-1268. W tym pierwszym ze swych komentarzy do dzieł filozoficznych Arystotelesa,Tomasz posłużył się nową techniką komentatorską, bardziej krytyczną i bliższą literze objaśnianego tekstu. Możemy przypuszczać, że wynikało to z dążenia Tomasza do zneutralizowania niebezpieczeństwa, zawartego w rzetelnym, literalnym Commentarium magnum Awerroesa, dla którego ortodoksyjnej przeciwwagi nie mogły stanowić prace poprzedników Tomasza, takie jak odchodząca często od litery parafraza Alberta Wielkiego.

W serii Daimonion

R. Kuliniak, M. Pandura, Ł. Ratajczak

Filozofia po ciemnej stronie mocy.
Krucjaty marksistów i komunistów polskich przeciwko lwowskiej szkole filozoficznej Kazimierza Twardowskiego.
Część pierwsza: Lata 1945-1951

Termin wydania: 2018 r.

Po przegranej wojnie w roku 1945 społeczeństwo polskie zostało poddane ideologicznej indoktrynacji. Walkę zbrojną prowadziły oddziały partyzanckie żołnierzy wyklętych. Próby legalnego oporu PSL-u Mikołajczyka i Stronnictwa Pracy Popiela, zostały w ciągu kilku lat spacyfikowane. Pozostał Kościół Katolicki, który zwłaszcza po aresztowaniu Prymasa Wyszyńskiego, skupił się na swojej misji religijnej. Władza komunistyczna zawłaszczała stopniowo wszystkie dziadziny życia społecznego, gospodarczego, kulturalnego i naukowego. Przyszedł również czas na polską filozofię. Dziedzictwo które przenieśli filozofowie, którzy przeżyli wojnę i pozostali w kraju, wywodziło się w głównej mierze ze szkoły lwowsko-warszawskiej Kazimierza Twardowskiego, pryncypialnie odmiennej od obowiązującego marksizmu. Konflikt był nieunikniony. Dzięki monografii, kolejna biała plama historii zostaje ujawniona, a prawda dotrze do szerokiego kręgu czytelników.

Chronologiczny zakres dwutomowej monografii obejmuje lata 1945 -1951 (tom I) oraz 1952-1965 (tom II). Część pierwsza, w oparciu o bogaty materiał źródłowy oraz dokumenty, po raz pierwszy w historiografii, w tak szczegółowy sposób, opisuje obronę dziedzictwa szkoły lwowsko-warszawskiej Kazimierza Twardowskiego, w szczególnie trudnym dla całej polskiej nauki okresie stalinowskim.

Filozofowie mieli dwa wyjścia: albo ulec obcej sobie i społeczeństwu ideologii, albo podjąć z nią beznadziejną walkę. Niektórzy ulegli, ale większość podjęła rzuconą rękawicę i jako niezłomni i niepokorni stoczyli walkę o prawdę, zasady i godność polskich naukowców i filozofów. Książka opowiada tę mało znaną historię.

Dzieje filozofii polskiej, tak słabo zbadane i upowszechnione, szczególnie w trudnym okresie stalinizmu, stanowią skarbnicę wiedzy, także historycznej. Autorzy ukazują w jaki sposób państwo totalitarne dewaluuje filozofię w imię ideologii, a naukę pauperyzuje do roli polityki. Dzieło skierowane jest do czytelników zainteresowanych: filozofią, historią filozofii, historią, politologią, historią kultury i nauki oraz innymi naukami humanistycznymi. Posiada ogromne walory poznawcze, edukacyjne i dydaktyczne. Szczególnie polecana jest uczniom, a także studentom w/w dziedzin nauki, pracownikom naukowym i szeroko pojętej inteligencji.

W serii Biblioteka Historyczna

Bruno Dumézil

Królowa Brunhilda

Królowa Brunhilda, żona króla Franków Sigeberta I, w książce Bruno Dumezila zostaje po blisko 1500 latach zrehabilitowana. Na nowo odczytując źródła, autor wybiela jej czarną legendę i rolę w historii Królestwa Franków. Z przebiegłej intrygantki, knującej podstępy, toczącej permanentną walkę o wpływy, szczególnie z żoną młodszego brata męża Fredegundą, ukazuje ją jako dostojną córkę wizygockiego króla oraz światłą, miłosierną i dalekowzroczną chrześcijańską władczynię Zachodniej Europy (od Bretanii po Adriatyk oraz od Pirenejów po pogranicze Danii).

W czasach niepokojów, barbarzyńskich obyczajów, ciągłych wojen, buntów szlachty konsekwentnie starała się zachować resztki rzymskiej cywilizacji, hołdowała koncepcji państwa sprawiedliwego, inspirowała reformę prawa (salickiego), władzy sądowniczej i administracji. Przyjaciółka papieży i zakonników reformatorów, symbolicznie pośredniczyła w narodzinach europejskiej średniowiecznej cywilizacji, a jej męczeńska śmierć w 613 roku wyznaczyła etos władzy monarszej – z woli Bożej.