Zapowiedzi

W serii Ad Fontes

Św. Tomasz z Akwinu

Komentarz do “O duszy” Arystotelesa

Komentarz do “O duszy” Arystotelesa napisał Tomasz podczas swego pobytu w Rzymie, w latach 1267-1268. W tym pierwszym ze swych komentarzy do dzieł filozoficznych Arystotelesa,Tomasz posłużył się nową techniką komentatorską, bardziej krytyczną i bliższą literze objaśnianego tekstu. Możemy przypuszczać, że wynikało to z dążenia Tomasza do zneutralizowania niebezpieczeństwa, zawartego w rzetelnym, literalnym Commentarium magnum Awerroesa, dla którego ortodoksyjnej przeciwwagi nie mogły stanowić prace poprzedników Tomasza, takie jak odchodząca często od litery parafraza Alberta Wielkiego.

W serii Daimonion

Jan Galarowicz

Wprowadzenie do antropologii filozoficznej. Ujęcie fenomenologiczno-personalistyczne.

Termin wydania: sierpień 2017 r.

Metodę rozważań antropologicznych autora można zawrzeć w trzech tezach. Po pierwsze, są one bardzo mocno osadzone w doświadczeniu, w przeżyciach. Po drugie, bardzo ważną pomocą w zrozumieniu prawdy o osobie ludzkiej jest dla autora ewangeliczna metafora ziarna pszenicznego – obumierającego i przynoszącego plon stokrotny. Po trzecie, doświadczenia antropologiczne są interpretowane w świetle koncepcji człowieka, określanej jako agatologiczno-etyczny personalizm komunijny. Podstawową warstwą tekstu jest fenomenologiczna płaszczyzna rozważań – opis i zrozumienie poszczególnych aspektów człowieka i ludzkiego losu. Przebieg wykładu wynika z elementarnej obserwacji, że człowiek jest jednością cielesno-psychiczno-duchową i że zarazem w jego strukturze i egzystencji można dostrzec fundamentalne pęknięcie i rozdarcie: z jednej strony jest on częścią przyrody i jest w niej zakorzeniony, a zarazem ją transcenduje, jest od niej radykalnie inny.

Informacje o autorze:
Jan Galarowicz (ur. 1949), krakowski filozof i nauczyciel akademicki, jest uczniem prof. Władysława Stróżewskiego i ks. prof. Józefa Tischnera. Ukończył studia pedagogiczne na WSP w Krakowie (1977) oraz filozofię na UJ (1979). Doktoryzował się z filozofii u prof. W. Stróżewskiego na UJ na podstawie pracy Człowiek w ujęciu antropologii adekwatnej Karola Wojtyły-Jana Pawła II (1987). Od 1977 pracownik naukowo-dydaktyczny Politechniki Krakowskiej, a od 1979 – AGH. Pracował również na UJ, PAT i w kilku seminariach duchownych. Interesuje się przede wszystkim filozofią człowieka, aksjologią i etyką oraz filozofią współczesną, w szczególności fenomenologią, personalizmem, dialogiką i myślą chrześcijańską.

Opublikował dziewiętnaście książek, m.in. cieszące się dużą popularnością wprowadzenie do filozofii Na ścieżkach prawdy, opracowania poświęcone fenomenologom i personalistom (W drodze do etyki odpowiedzialności, Martin Heidegger, Człowiek jest osobą, Karol Wojtyła, Paradoks egzystencji etycznej, Ks. Józef Tischner i Wojtyła-Tischner: kapłaństwo i myślenie) oraz eseje antropologiczne, aksjologiczne i etyczne (Powrót do wartości, Kochać naprawdę oraz Zrozumieć człowieka cierpiącegoOdnaleźć sens w cierpieniu.

W serii Biblioteka Historyczna

Jewgienij Nikołajewicz Triefiłow

Pugaczow

Termin wydania: listopad 2017 r.

Powstanie dowodzone przez prostego kozaka dońskiego Jemieliana Pugaczowa objęło ogromne obszary Imperium Rosyjskiego w latach 1773-1774. Wstrząsnęło jego podstawami wywołując panikę w stołecznym Sankt-Petersburgu. Odbiło się echem w Europie i w Ameryce Północnej. Do zdławienia powstania zmobilizowano ogromne środki. Studium doktora Jewgienija Nikołajewicza Triefiłowa oparte na materiale źródłowym już publikowanym i niepublikowanym, na pełnej znajomości dotychczasowej historiografii opowiada o postaci samego Pugaczowa, o powstańcach, wśród których byli nie tylko Rosjanie, ale także przedstawiciele innych narodów zamieszkujących Imperium (np. Baszkirzy).

Bruno Dumézil

Królowa Brunhilda

Królowa Brunhilda, żona króla Franków Sigeberta I, w książce Bruno Dumezila zostaje po blisko 1500 latach zrehabilitowana. Na nowo odczytując źródła, autor wybiela jej czarną legendę i rolę w historii Królestwa Franków. Z przebiegłej intrygantki, knującej podstępy, toczącej permanentną walkę o wpływy, szczególnie z żoną młodszego brata męża Fredegundą, ukazuje ją jako dostojną córkę wizygockiego króla oraz światłą, miłosierną i dalekowzroczną chrześcijańską władczynię Zachodniej Europy (od Bretanii po Adriatyk oraz od Pirenejów po pogranicze Danii).

W czasach niepokojów, barbarzyńskich obyczajów, ciągłych wojen, buntów szlachty konsekwentnie starała się zachować resztki rzymskiej cywilizacji, hołdowała koncepcji państwa sprawiedliwego, inspirowała reformę prawa (salickiego), władzy sądowniczej i administracji. Przyjaciółka papieży i zakonników reformatorów, symbolicznie pośredniczyła w narodzinach europejskiej średniowiecznej cywilizacji, a jej męczeńska śmierć w 613 roku wyznaczyła etos władzy monarszej – z woli Bożej.

Ch. Wickham “Rzym średniowieczny. Stabilizacja i kryzys miasta w latach 900-1150”