Opis
Filozofia kojarzy się przeciętnemu człowiekowi z poważną, trudną często do zrozumienia dziedziną nauki, która na dodatek posługuje się hermetycznym językiem znanym jedynie profesorom uniwersytetów lub domorosłym mędrcom. Tymczasem autor Dialogów ksantypicznych w sposób beztroski i momentami bezczelny kpi z uznanych starożytnych filozoficznych autorytetów. Pod płaszczem humoru i quasi naukowych dociekań przemyca swą spiskową teorię dziejów. Sokrates, Platon, Parmenides czy Arystoteles ukazani w krzywym zwierciadle własnego „męskiego” kompleksu wyższości stają się narzędziami, dyskretnie wprowadzanego, feministycznego porządku świata. Fantazja doprowadza autora do wniosku, że główne myśli platonizmu sformułowała Ksantypa, żona Sokratesa i jej szacowne koleżanki. Daje również do myślenia sugestia, że gdyby tak naprawdę było słynne dialogi Państwo i Prawa, a może i cała europejska cywilizacja, nie byłyby przykładem okrutnych i bezwzględnych „męskich” metod rządzenia, lecz przesycone miłością i ciepłem kobiecych namiętności. Poczucie humoru i erudycja, z jaką został napisany ten filozoficzny żart pozwolą czytelnikowi spojrzeć z zaskakującej perspektywy na korzenie naszej kultury.
